Ölüm döşeğindeki beş pişmanlık

Bir hemşire yıllarca hayatının sonuna gelmiş insanları dinledi. Hepsi aynı şeyi söyledi.

Hikâyenin aslı

Bronnie Ware, Avustralya'da yıllarca palyatif bakımda, yani hayatlarının son haftalarını evlerinde geçiren hastaların yanında çalıştı. Onlarla sohbet ederken pişmanlıklarını sordu ve 2009'da gözlemlerini bir blog yazısında paylaştı. Yazı milyonlarca kez okundu, 2011'de "Ölüm Döşeğindeki Beş Pişmanlık" adıyla kitap oldu. En sık duyduğu beş pişmanlık:

1. Keşke başkalarının benden beklediği hayatı değil, kendime sadık bir hayatı yaşama cesaretim olsaydı. 2. Keşke bu kadar çok çalışmasaydım. 3. Keşke duygularımı ifade edecek cesaretim olsaydı. 4. Keşke arkadaşlarımla bağımı koparmasaydım. 5. Keşke kendime daha mutlu olma izni verseydim.

Bu bilimsel bir araştırma değil; bir bakıcının yüzlerce sohbetten çıkardığı gözlemler. Ama psikolojinin bulgularıyla örtüşüyor.

Bugünkü karşılığı

Thomas Gilovich ve Victoria Medvec 1995'te pişmanlığı inceledi: Kısa vadede yaptığımız hatalara üzülüyoruz, ama uzun vadede bizi asıl yakan, yapmadıklarımız. Söylenmemiş sözler, denenmemiş yollar, ertelenen buluşmalar. Listede de para ya da ev yok; hepsi zaman, ilişki ve cesaretle ilgili.

Küçük bir egzersiz

Beş maddeyi bir daha oku. Bugün hangisine bir adım atabilirsin? Bir arkadaşa yazmak, birine bir duyguyu söylemek ya da işi bir saat erken bırakmak yeter.

Senin için en çok hangisi doğru? Yorumlara yaz.